Σήμερα το σχολείο μας τίμησε την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου με μια συγκινητική εκδήλωση αφιερωμένη στον αγώνα για δημοκρατία, ελευθερία και δικαιοσύνη. Οι μαθητές παρουσίασαν θεατρικά δρώμενα, οπτικοακουστικό υλικό και τραγούδια εμπνευσμένα από τα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου 1973, αναδεικνύοντας το μήνυμα της θυσίας των φοιτητών και τη σημασία της για τη σύγχρονη Ελλάδα.
Μέρος της εκδήλωσης ήταν και το “τελευταίο μάθημα”, το μήνυμα που απηύθυνε ο καθηγητής Δημήτρης Μαρωνίτης προς τους φοιτητές του στο ΑΠΘ τον Γενάρη του ’68, ένα μάθημα που αποτέλεσε παράδειγμα ευθύνης και δημοκρατίας.
«Το μάθημα τούτο αναγκάζομαι να το κάνω κάτω από απειλητικούς ψιθύρους. Μου λείπει επομένως το κέφι να μιλήσω για τα Κύπρια Έπη, εφόσον μάλιστα ενδέχεται αυτά τα λόγια να είναι και τα τελευταία που ακούτε από το στόμα μου. Γι’ αυτό και παρεκκλίνω από τον ίσιο δρόμο και, ακολουθώντας τον πιο αντιπαθητικό από τους αρχαίους συγγραφείς, λέω να το ρίξω στις υποθήκες, για να εξορκίσω έτσι τον Μεταξά και τους σύγχρονους επιγόνους του:
– Κρατήστε ξύπνιο το μυαλό σας στους σκοτεινούς καιρούς. Μ’ αυτό κυρίως θα πολεμήσετε τη βαναυσότητα της εξουσίας.
– Μην απομονωθείτε. Με το λόγο, τη σιωπή και την πράξη σας σταθείτε πλάι σε κάποιον: στη μάνα σας, στον αδελφό ή στο φίλο σας, και προπαντός στα νεότερα παιδιά, που περιμένουν από σας να δουν αν θα τους φράξετε ή θα τους ανοίξετε το δρόμο της ελεύθερης αναπνοής.
– Μη φοβάστε τους ανθρώπους που έχουν ρωμαλέα πάθη: όσους οργίζονται, πίνουν και αγαπούν. Πολεμάτε μόνο τους κάπηλους της ελληνοχριστιανικής ηθικολογίας. Απομονώστε όσους συνεχώς χαμογελούν, που όταν μιλούν δεν σας κοιτούν στα μάτια, κι όταν τους δίνετε το χέρι, δεν ξέρουν ή δε θέλουν να το σφίξουν. Ανάμεσά τους θα βρείτε τους χαφιέδες.
– Σηκώστε με σεμνότητα το χρέος που σας ανήκει. Φανείτε εις μικρόν γενναίοι.»